Gleby Biebrzańskiego Parku Narodowego

 

W Kotlinie Biebrzańskiej występują głównie gleby hydrogeniczne, wśród których dominują gleby torfowe. W zależności od stopnia ich uwodnienia i wynikających stąd procesów, gleby te podzielono na torfowo – bagienne (żyzne, o różnym stopniu uwilgotnienia) oraz torfowo – murszowe o różnym stopniu zmineralizowania, będącego, następstwem słabego uwilgotnienia.

W Basenie Górnym przeważają gleby torfowe (bagienne), ale na mniejszych powierzchniach występują tu także inne gleby organiczne: mułowe i torfowo – mułowe. Gleby mineralne w tym basenie Biebrzy występują marginalnie i są to gleby rdzawe oraz  płowe.

W Basenie Środkowym obok gleb bagiennych występują gleby pobagienne, głównie torfowo – murszowe i murszowate. Gleby te powstały na przesuszonych torfowiskach, na skutek prac hydrotechnicznych prowadzonych w XIX i XX wieku. Mniejsze powierzchnie zajmują tu też gleby mułowe, torfowo – mułowe, torfiaste i torfowo – glejowe. Także w tym Basenie wśród gleb mineralnych dominują gleby rdzawe, wytworzone z piasków wydmowych i z piasków sandrowych.

Największy obszar gleb objętych procesem bagiennym i procesem glejowym znajdują się w Basenie Dolnym Biebrzy. W tej części występuje najwięcej gleb na utworach mineralnych. Przeważają tu gleby rdzawe, wykształcone na piaskach wydmowych i na piaskach sandrowych. Oprócz gleb rdzawych występują również gleby bielicowe i bielice, gleby glejobielicowe i glejobielice oraz czarne ziemie.