Historia Biebrzańskiego Parku Narodowego

Historia powstania Biebrzańskiego Parku Narodowego

Kotlina Biebrzańska swoją osobliwością przyrodniczą fascynowała od dawna wielu ludzi. Już w okresie międzywojennym istniały w Środkowym Basenie dwa rezerwaty przyrody: Czerwone Bagno i Grzędy. Po wojnie w roku 1981 granice tych rezerwatów zostały połączone. Na zebraniu 7 listopada 1987 roku czterdzieści osób z różnych stron Polski założyło Towarzystwo Biebrzańskie. Jego statutowym celem było dążenie do utworzenia Biebrzańskiego Parku Narodowego, obejmującego całą Dolinę Biebrzy. Dzięki wiedzy naukowej i energii organizatorskiej pewnych ludzi w roku 1989 powstał Biebrzański Park Krajobrazowy. Obejmujący Dolny i Środkowy Basen Biebrzy. 17 września 1993 roku utworzono Biebrzański Park Narodowy i ogłoszono go w Dzienniku Ustaw przez Radę Ministrów. Uroczysta inauguracja Parku odbyła się w Osowcu 25 maja 1994 roku.

Biebrzański Park Narodowy powstał dla ochrony Bagien Biebrzańskich – jednego z największych i najlepiej zachowanych w Europie obszarów podmokłych tego typu, czyli nizinnych, bagiennych dolin rzecznych. Powierzchnia Parku wynosi 59223 ha. Wokół Parku utworzono otulinę o powierzchni 66824 ha.

Biebrzański Park Narodowy leży w północno - wschodniej części Polski na terenie województwa podlaskiego i jest największym Parkiem Narodowym w  Polsce.

Obszary leśne w Parku zajmują 15547 ha, grunty rolne – 18182 ha, a nieużytki, czyli słynne Bagna Biebrzańskie, w rzeczywistości najbardziej cenne przyrodniczo ekosystemy – 25494 ha. Biebrzański Park Narodowy chroni rozległe i prawie niezmienione dolinowe torfowiska z unikalną różnorodnością gatunków roślin, ptaków i innych zwierząt oraz naturalnych ekosystemów.

Biebrzański Park Narodowy dzieli się na trzy Baseny: Północny, zwany Górnym, Środkowy i Południowy, zwany Dolnym. Basen Północny to 40 km odcinek Doliny o szerokości od 1,5 km do 3,0 km, wypełniony torfem miąższości 3 – 6 m. Torfowiska w tym Basenie zajmują ok. 20000 ha. Basen Środkowy kształtem przypomina trapez o wymiarach 20 x 40 km. Większa część jego powierzchni to taras zalewowy, który jest pokryty torfem o miąższości 1 – 3 m. Basen Południowy o kształcie rynny ma długość 30 km a szerokość 12 – 15 km. Również tu największą powierzchnię zajmuje taras zalewowy.